Val d'Isère

Val d'Isère ligt aan het einde van de weg, en dat is het eerste wat men eraan moet liefhebben. Hoog in de Tarentaise, op 1.850 meter, geschaard rond de barokke kerk van Saint-Bernard-de-Menthon, wier stenen toren sinds de zeventiende eeuw over het dal waakt, behoudt het dorp de ernst van een ware berggemeenschap — een die lang vóór het skiën bestond en elke mode zal overleven. Het terrein is het serieuste van Frankrijk: de Face de Bellevarde, olympisch en onverbiddelijk; het uitgestrekte domein gedeeld met Tignes; sneeuw die vroeg arriveert en laat blijft. Skiërs spreken over Val d'Isère zoals zeelieden over bepaalde zeeën spreken — met respect, en een zeker verlangen.

De reis maakt deel uit van de inwijding. Vanaf Le Bourget bereikt de jet Chambéry Savoie Mont Blanc in ongeveer een uur; de weg volgt dan de A43 naar Albertville, de N90 de Tarentaise op naar Bourg-Saint-Maurice, en ten slotte de klimmende D902 — zo'n twee uur in totaal, het dal versmallend, de sneeuwwallen rijzend, totdat het dorp verschijnt in zijn hoge witte kom. De Rolls-Royce Cullinan werd, zo vermoedt men, precies hiervoor ontworpen — vorstelijk in de haarspeldbochten, geruisloos door de kloof. Binnen houden de rituelen stand: de cabine warm, de plaids ontvouwd, uw aankomst zo getimed dat de sleutels van het chalet en het eerste haardvuur reeds wachten.

Les Barmes de l'Ours wacht aan de voet van de Face de Bellevarde, een en al steen, lariks en haardlicht; boven het dorp zetelt Le Refuge de Solaise aan de top van zijn eigen kabelbaan, het ontbijt geserveerd boven een zee van wolken. In het oude gehucht Le Fornet biedt L'Atelier d'Edmond besterde bergkeuken naast de houtkachel. De ochtenden behoren toe aan de eerste liften en de lange, lege afdalingen richting Tignes; de middagen aan het zwembad, of aan helemaal niets, wat het dorp evenzeer respecteert. Bij valavond luidt de klok over de sneeuw en gaan de lichten één voor één aan. Val d'Isère vermaakt zijn gasten niet. Het neemt hen in zich op — wat veel beter is.